به گزارش انعکاس شمال به نقل از سلام ساری، مدتی است در محافل علمی و دانشگاهی در استان و کشور صحبت از شرایط خاص مدیریت دانشگاه مازندران هست. شرایط بازنشستگی رییس دانشگاه آن هم از دانشگاه دیگر و شرایط حاکم بر این دانشگاه که موجب آن شده است تا موج نارضایتی از روند توسعه علمی و آموزشی بیش از پیش مشهود باشد به طوری که اخیرا نماینده حوزه انتخابیه این دانشگاه (بابلسر-فریدونکنار و بهنمیر) به نمایندگی از سایر همکاران خود در استان دست به گلایه و شکایت زده و با بیان اینکه دانشگاه مازندران از دیگر ظرفیت‌های خوب شهرستان بابلسر بوده و بسیاری از رشته‌های تخصصی در این دانشگاه دایر است، گفت: دانشگاه نتوانست مردم را از خدمات علمی خود بهره‌مند کند و ما از مسؤولان دانشگاه گلایه داریم، انتظار ما از دانشگاه این است که از آورده های علمی خود برای خدمت به مردم به‌کار گیرد!

عدم همگام بودن مسولین وزارت علوم و به تبع آن مسولین راس اجرایی استان در پاسخگو بودن به این شرایط خود جای بسی تعجب و تامل دارد! آیا زمان اجرای قانون ممنوعیت به کارگیری بازنشستگان برای رییس دانشگاه مازندران (بازنشسته دانشگاه تربیت مدرس) اجرا می شود؟ یا همچنان به ماندگاری ایشان به هر دلایل و شرایطی ندانسته و مورد سوال، از سوی مسولین وزارت علوم که خود را داعیه دار اجرای دقیق قانون و رعایت موازین آن می دانند تلاش و اقدام می شود.

آیا به صرف وابستگی به افراد ذی نفوذ در دستگاه اجرایی کشور می توان قانون صریح ممنوعیت بکارگیری بازنشستگان را مورد اجراء قرار نداد؟ ضرورت این پافشاری را در کجای منافع مشترک می توان جویا شد؟

آیا منابع مالی دریافتی ایشان از بودجه دولتی و عمومی و سایر افراد نزدیک به تیم مدیریتی اندک ایشان هم مورد بررسی قرار گرفته است؟

حقوق بالای 9 میلیون یک کارمند در دفتر ایشان گویای چه مطلبی است؟ آیا منویات اخیر مقام معظم رهبری و دستور صریح مبنی بر پیگیری این آفت دستگاههای اجرایی از سوی ریاست محترم جمهوری در این گونه موارد مدیریتی ایشان مورد مداقه و بررسی توسط دستگاههای نظارتی و اجرایی قرار گرفته است؟

مدیری که خود را بالاتر از شان قانون و مهم تر از آن اجرای قانون می داند چگونه می تواند بر موتور محرکه توسعه استان نقش ایفا کند؟ آیا مازندران که با این همه مشکلات و معضلات اقتصادی در حال توسعه نسبی می باشد نیاز به دانشگاهی چابک، و با انگیزه و دارای روند توسعه علمی نمی باشد؟

آیا در دولت تدبیر و امید این شایسته است که دانشگاهی با رتبه بندی پایین تر از رتبه دانشگاههای هم سطح خود در منطقه باشد (بر اساس اخرین رتبه بندی دانشگاهها در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)؟

اینها چند سوالی از صدها سوال دانشگاهیان مازندران هست که مسوولین وزارت علوم! و استاندار مازندران باید پاسخگو باشند. اذهان عمومی و به ویژه نخبگان و دانشگاهیان استان منتظر پاسخ و اقدام موثر از سوی مسولین ذیربط هستند.