اصل ورود مجلس به بحث برجام از جهات سیاسی قابل دفاع است چون در سطوح مذاکرات بین المللی کشورهای طرف مذاکره هر کدام ابزارهای چانه زنی را در مناسبات کشور خود فراهم می کنند تا در میز مذاکرات بین المللی به عنوان تاکتیک اهرم فشار استفاده کنند همانطور که در ایالات متحده جمهوری خواهان سنا را نقش اهرم فشار برای ایالت متحده داشتند و همین طور محافظه کاران در انگلستان به این معنی که هر طرف مذاکره برای افزایش مطلوب های خوب در متن نهایی توافقات و برای اینکه طرف مقابل را رهین منت خود کند فضای داخل کشور خود را مشوش جلوه می دهد در این مذاکرات هم، طبق افراد مذاکره کننده وزیر خارجه آمریکا با اشاره به دو اهرم فشار لابی صهیونیسم و جمهوری خواهان از ایران برای کوتاه آمدن در مواضع نکاتی را گفته بود که مذاکره کننده ما نیز نباید توافق را با سرعت و سهولت جلوه دهند و باید اهرم های فشار را در داخل به گونه ای تقویت کنند که آنها نیز در مذاکره نهایی روی مقاومت های درون حاکمیتی مانور دهند اما این فشار و مقاومت نمایندگان طبق توصیه و رهنمودهای رهبری با اعتماد به تیم مذاکره کننده و در طول آن تعریف شود و به تزلزل مذاکره کنندگان ما نینجامد. به نظر می رسد یک جریان در مجلس ( پایداری ) مقاومت در برابر توافقات را نه در طول بلکه در عرض مذاکرات هئیت ایرانی استفاده کرد که به تخریب این تیم و تضعیف نهایی دولت می انجامد .
نکته دوم: آنکه مجلس باید در ماهیت توافقات به یک اتفاق نظر ابتدایی می رسید و سطوح و مباحث و مناقشات را از ماهیت توافقات به کیفیت توافقات مبدل می کرد .
نکته سوم : آنکه در کشوری که ولایت جایگاه قانونی مشخص دارد و در سالی که راهبرد همدلی و همزبانی با دولت ارشاد شده ایم بهتر می بود مباحث مجلس در برجام از فضاء سیاسی و شخصی خارج و کاملاٌ در روند کارشناسی شکل می گرفت .
نکته چهارم : کشور ما بیش از یک دهه در مذاکرات است آیا زمانی که عنان مذاکرات در اختیار دولت قبلی بود گروه سیاسی مقابل اندک چالش یا حتی پرسش درباب روند مذاکرات که حالتی باز دارنده به خود بگیرد مطرح می نمود . گفتمان انرژی هسته ای برای همه و بمب هسته ای برای هیچ کس چنان مورد اجماع بود که نیروهای اصلاح طلب و اعتدال علی رغم کاستی هایی که در مذاکرات دوره قبل داشت هرگز به خود اجازه ندادند که کوچکترین خدشه ای به تصمیمات حاکمیتی در این زمینه بوجود آید در آن دوره که توافق حاصل نمی شد هیچ کس اعتراض نمیکرد و طولانی شدن روند مذاکرات را نیز نقد نمی کرد چطور می شود که این همه حواشی پس از توافقات شکل بگیرد آنچنان که ریاست محترم جمهوری فرمودند برجام باید مایه انسجام ملی شود نه باعث فعال تر شدن شکاف ها و کینه توزی های سیاسی .  
نکته پنجم : موضوعی تا بدین حد اهمیت داشت مجلس می بایست در سازکاری قوی تر بررسی می کرد تعریف یک کمیسیون ویژه بررسی بدون احتساب خرده فراکسیون های کارشناسی به اعتقاد من نوعی کم کاری بود جالب آنکه مواضع نمایندگان عضو این کمیسیون قبل و بعد از بررسی سند توافق هیچ تغییری نکرد یعنی نماینده مخالف ، مخالف ماند و نماینده موافق ، موافق ماند، این نشان می دهد اصل اختلاف موافقین و مخالفین از پیش تعیین شده و سیاسی بوده و مشروع مذاکرات و اعلام داده ها و اطلاعات تاثیری در رای و نظر نمایندگان نداشت فقط در فضای سیاسی است که افراد قبل و بعد از یک روند کارشناسی مصر بر یک رای باقی می مانند .
نکته آخر : برای من عجیب بود در مهمترین مساٌله ملی در تاریخ سیاسی کشورمان دهها نماینده بی نظر و منفعل بودند و جالب تر آنکه چند نفر نماینده غایب و چند نفر در جریان رای گیری علی رغم حضور در مجلس رای ندادند به نظر من در بُهبُهه مطرح کردن یا نکردن اسامی نمایندگان مخالف و موافق، مجلس در ابتکار عملی نمایندگان منفعل و بی نظر را به مردم معرفی کند تا ایشان در حوزه های انتخابیه شان توسط مردم تعیین تکلیف شود .


بنده خدا
سید محمد آقامیری
حقوقدان،عضو سه دوره شورای اسلامی شهر ساری