بعضی از بوسه‌ها را نمی‌شود در کلمات خلاصه کرد. بوسه پدر بر گردن بی‌سر پسر، از جنس همان سوزی است که کربلا را برای همیشه در تاریخ زنده نگه داشت.

مازندران این روز‌ها دوباره طعم تلخ وداع را چشید؛ وداع با سرباز ۲۰ ساله‌ای که «سلام نظامی» را به جای مادر، تقدیم خاکریز کرد. محمد محمدزاده سورکی، جوان رشید دیار علویان، در جنگ رمضان آن‌قدر آسمانی شد که پدرش، برای بوسیدن پیکر بی‌سرش، تمام سال‌های عمرش را فراموش کرد. 

حکایت امنیت ایران از همین غیرت‌ها آغاز می‌شود. این روایت تلخ، اما پرافتخار، بازخوانی همان حماسه‌ای است که رگ‌های این سرزمین را هرگز از تپش نمی‌اندازد.

گزارش از سیده حکیمه موسوی

کد ویدیو