انعکاس شمال، سرویس اجتماعی: تبرهای حرص و طمع قاچاقچیان چوب هر روز کمر درختانی را در نقاط مختلف جنگل های شمال کشور می شکند که سرمایه ملی محسوب شده و متعلق به تمام ملتند. هر روز وقتی خورشید در پس کوههای سربه فلک کشیده البرز از دیده ها پنهان می شود، قاچاقچیان چون موریانه هایی از لانه هایشان بیرون خزیده و با هر وسیله ای که در دست دارند بجان درختان جنگل می افتند.

هر روز وقتی بسته خبری پلیس در فضای مجازی انتشار پیدا می کند، درصدی از این خبرها در ارتباط با توقیف و دستگیری قاچاقچیان چوب است. افرادی که علی رغم تمام سختگیری های صورت گرفته بازهم از اقدامات ناآگاهانه خود دست بر نمی دارند. این درحالیست که تا کنون به یاد نداریم خبری درارتباط با کیفر بازداشت شدگان در این فضاها درج شده باشد.یعنی اینکه قاچاقچیان هر بار با دور زدن قانون راهی برای خلاصی خود می یابند. یا اینکه با پرداخت اندک هزینه پیش بینی شده برای این تخلف راهی خانه هایشان می شوند.

بر اساس آماری که رئیس یک مجموعه تحقیقاتی در حوزه منابع طبیعی ارائه داده است روزانه ۴۰ هزار هکتار از جنگل‌های شمال مورد تخریب کمی و کیفی قرار می‌گیرد. البته آمارها درباره تخریب جنگل به مراتب حتی از این هم بدتر و سیاه تر است.

در شمال کشور بر اساس یک آمار در سه چهار سال اخیر ۴۰ میلیون اصله درخت ۳۰۰ ساله خشک شده است و جنگل در حال فروپاشی است.

قدمت جنگل‌های شمال ایران به بیش از یک میلیون سال قبل برمی‌گردد و دارای 90 گونه درختی و 211 گونه درختچه‌ای و هزار و 558 گونه علفی و بوته‌ای است.مساحت جنگل‌های شمال در حدود یک درصد جنگل‌های اروپاست ولی تعداد گونه‌های آن 16 درصد گونه‌های موجود در کل قاره اروپاست.

این روزها شیوه جدیدی برای از پا انداختن و ویرانی جنگل بکار می گیرند. یکی از تهیه کنندگان برنامه های صدا و سیمای مرکز مازندران که مدتی را در این باره تحقیق کرده است می گفت: مدتی قبل برای تهیه مستندی به جنگل های منطقه سوادکوه رفته بودیم. کمی که در عمق جنگل راه رفتیم متوجه دودی شدیم که از داخل تنه درختی تنومند بیرون می آمد.جلوتر که رفتیم دیدیم که تنه درخت را تراشیده و در داخل آن آتش روشن کرده اند . در این باره با بلد روستایی که راهنمای ما بود صحبت کردیم . اومی گفت: عده ای سودجو از وقتی اعلام شده که کسی حق قطع کردن درختان را ندارد، با این روش زمینه های خشک شدن درخت را بوجود می آورند تا درختان جنگل یکی پس از دیگری خشک و روی زمین بیفتند. آن وقت همین افراد به بهانه اینکه درختان افتاده را برداشته اند از قانون را دور می زنند.

البته این روش تنها برای رسیدن به چوب درختان استفاده نمی شود و بعد از برداشت چوب نوبت به خاک جنگل و تصرف آن هم می رسد و به تدریج خصوصا در حاشیه های جنگل نشانه ها و مرزهای میان اراضی منابع طبیعی و مالکان فرصت طلب از بین رفته و برخی ازآنها حصارهای تعیین کننده زمین خود را به چند متر آن طرفتر می برند.

عرصه جنگلی شمال هر روز لاغر تر می شود. لاغری که دودش به چشم ساکنان منطقه خواهد رفت و تبعات بر زمین افتادن درختان را همین افرادی می دهند که در اطراف جنگل و یا بر سر راه رسیدن  به آن اقامت دارند. در روزهایی که دل آسمان ناگهان گرفته و بارانش زمین های تشنه را سیراب می کند در مناطق دامنه کوهها سیل به راه می افتد. سیلی که در گذشته مانع بزرگی بنام جنگل داشت و این روزها آزاد و رها بر ساکنان شمال می تازد.

هر سال از ۱۵ اسفند تا یک هفته به نام منابع طبیعی نامیده می‌شود و این سنت از گذشته در میان ایرانیان مرسوم بود و آنان این نهال کاری را دوست داشتند و به پاداش معنوی این اقدام معتقد بودند.هر چند که تخریب‌های ناشی از فعالیت انسانی و قاچاقچیان را نمی‌توان در مدت کوتاهی جبران کرد اما دولت در مقابل دستوراتی و لطاماتی که برای بهره برداری از جنگل دارد باید نسبت به احیاء آن اقدام کند.

محمدی از استادان دانشگاه و عضو گروه حامیان جنگل دراین باره اعتقاد دارد که  در گذشته بیشترروند تخریب از سوی افرادی که در حاشیه جنگل زندگی می‌کردند و دامدارانی با وارد کردن دام خود در مناطق درختکاری شده مانع رشد درختان می‌شدند، انجام می شد .اما این روزها با خلوت شدن جنگل و خروج دامداران شرایط برای تخریب مهیا تر از گذشته شده است.

عبور تاسیسات ملی همچون دکل برق و لوله گاز و راهسازی برای رسیدن به عمق جنگل نیزاز جمله اتفاقاتی است که باعث قطع درختان می شود.

طی ۵۰ سال گذشته وضعیت جنگل هر روز سیر نزولی پیدا کرده است. هر بامداد که خورشید از پس کوه های مشرق نور افشانی خود را آغاز می کند، از جمعیت درختان کاسته شده است. این نابسمانی برای نسل آینده غیرقابل جبران است و آنان نمی‌توانند باور کنند که در گذشته جنگلی در ایران با گیاهان، درختان، درختچه، حیوانات و پرندگان بود.

در شمال ایران نیز درختانی وجود دارند که در حدود سه هزار سال عمر می‌کنند و این یعنی قرن‌ها قبل از زمانی که مادها نخستین حکومت را در ایران تشکیل دادند.

برخلاف رویه رایج در اغلب کشورهای دنیا، به جز یک مورد، تاکنون تحقیقات مستقلی برای شناسایی و عمریابی دقیق درختان کهن‌سال جنگل‌های شمال و حتی تعیین قطورترین و بلندترین درختان این جنگل‌ها انجام نشده است.

به هرحال جنگل‌های شمال ایران با پاک کن بی توجهی مسوولان و طمع ورزی برخی سودجو هر روز در حال محو شدن از نقشه جغرافیایی این منطقه است.بطوریکه در ۴۰ سال گذشته نزدیک به ۲۲درصد مساحت آن از بین رفته است.همه این‌ها هم در شرایطی اتفاق می‌افتد که هم مقام معظم رهبری و هم قانون بر حفظ این سرمایه‌های ملی تاکید دارند شاید اگر این روند نا مبارک ادامه داشته باشد، تا ۵۰ سال آینده تنها باید در عکس‌های قدیمی به خاطره ‌بازی با درختان جنگلی بپردازیم.هارش خبر