روایت پنجم ماه صفر؛ماجرای شهادت دخترکی خردسال از کاروان کربلاست، قصه ای تنیده در غصه و فراق که باید نسل به نسل زمزمه شود زیرا رقیه (س)، رمزی از رازهای عاشوراست. 

شناسنامه شهیده شام؛

نام شریفش «رقیه»، «فاطمه» و «زینب» و پدرش حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و مادرش ام‌اسحاق است. فاطمه‏ صغیره، آخرین دختر امام حسین (ع) بود ، بهارش نرسیده به خزان طبیعت رفت. تاریخ از بهارش مفصل نمی گوید اما گفته؛ که سه یا چهار بار این فصل را تجربه کرد و خزانش در روز پنجم ماه صفر سال ۶۱ هجری قمری رسید.

همراهی حضرت رقیه با کاروان امام حسین علیه السلام در سفر؛

هنگامى که امام حسین (ع) از مدینه منوره هجرت کرد و به سوى مکه معظمه و از آن جا به کربلا روانه شد، این دختر چهارساله نیز بسان سایر فرزندان آن حضرت، در این سفر بزرگ حضور داشت و تمام رنج‏ها و سختى‏هاى ایام هجرت و دورى از وطن و ناملایمات زندگى را تحمل کرد.

حضرت رقیه (س) بعد از شهادت امام حسین (ع)، اهل بیت (ع) و اصحاب ایشان در صحرای کربلا، همراه با اسرا به کوفه و شام برده شد و در مسیر چهل منزل راه شهر شام، رنج‌های فراوان دید.

این طفل خردسال سه ساله یکی از مظلوم‌ترین شهدای واقعه کربلاست، یکی از اسرای واقعه کربلا که پس از شهادت امام حسین (ع) به همراه سایر اعضای خانواده اهل بیت علیهم السلام به اسارت درآمدند و ابتدا به کوفه و سپس به سرزمین شام برده شدند. در یکی از شب‌های اسارت، حضرت رقیه (س) در ویرانه‌های شام سراغ پدرش را می‌گرفت. در آن لحظه، صدای شیون اسرا به گوش یزید رسید و فرمان داد تا سر بریده آقااباعبدالله الحسین (ع) را به میان اسیران ببرند. دیدار رقیه با پیشانی شکسته پدر در خرابه، منظره‌ای غم‌انگیز و سوزناک بود و او پس از مشاهده این صحنه و فشار‌های روحی و جسمی و شرایط سخت اسارت،آن‌قدر ناله زد و گریست تا جان به جان آفرین تسلیم کرد و به ملکوت اعلا پیوست و بدن شریف آن حضرت شبانه دفن شد.