به اعتراف کارشناسان صاحب نظر در کلیه انتخابات ها ، داوطلبان انتخابات در شوراهای اسلامی شهرها ، هزینه های بسیار سنگین تبلیغاتی را برای انتخاب در شورای شهر متحمل می شوند ؛ البته نوع هزینه داوطلبان بستگی به جایگاه شهرها دارد در شهری مثل تهران باید هزینه های میلیاردی را برای این منظور برآورد کرد و در سایر مراکز استان ها نیز هزینه های صدها میلیونی قطعاً برای یک داوطلب محاسبه می شود اما براستی این هزینه با چه اهدافی از سوی داوطلبان صرف این امور می شود ؟ قطعاً آنها پس از انتخاب از سوی مردم و حضور در پارلمان شورای شهر باید دریافتی های مناسبی هم داشته باشند تا هزینه های صرف شده به نوعی بهشان برگشت نماید که ضمن تأمین هزینه های تبلیغاتی باید ره آورد دیگری هم برای توجیح آن همه هزینه وجود داشته باشد. اما این موضوع مطرح شده که آیا عضویت در شوراهای شهرها شغل محسوب می شود یا فرصتی برای تأمین اهداف مورد نظر است . تا به امروز که حدود 18 سال از تشکیل شوراهای شهرها می گذرد هنوز هیچ یک از شهرداری ها در کل کشور شهامت این را پیدا نکرده که پرداختی های خود را به اعضای شوراهای شهرها اعلام کنند برخی از شهرداران یک قدری بیش از کوپن خود سخن می گویند و مدعی هستند که در هر دوره شورا نسبت به شورای گذشته افزایش هزینه 500 درصدی داشته اند ؛ هیچ یک از اعضای شوراهای شهرها در پایان عمر مدیریتی خود حاضر به عدم ثبت نام نمی باشند بلکه مشتاقانه اولین نفراتی خواهند بود که ثبت نام می کنند .در سویی دیگر هرچه دلتان بخواهد برای تأمین هزینه تبلیغات این اعضا شورا کلی اسپانسر داوطلب می شوند که اکثریت اسپانسرهای تبلیغاتی و تدارکاتی افرادی هستند یا پیمانکار شهرداری یا به دنبال مسئولیت و مأموریت در شهرداری یا معرفی در شهرداری یا معرفی شهردار جدید یا معرفی مدیران و معاونین شهرداری هستند حالا چگونه می شود که عضویت در شورای شهر شغل محسوب نمی شود ؟ آقایان مدعی هستند که برای صواب کار خیر خدمت بی منت با هزینه های صدها میلیون تومانی ؛ جالب ترین دیدگاه در بحث حسین رضازاده که قصد حضور در انتخابات فدراسیون وزنه برداری دارند نظر هیأت حل اختلاف بلامانع شد ؟!مهندس چمران رئیس شورای شهر تهران مدعی است که عضویت در شورای شهر افتخاری است ؛ البته این قانون برای ساعی و جدیدی مطرح نبوده و تنها برای رضازاده ظهور پیداکرد.

ساری:شعبان وفائی نژاد