به گزارش انعکاس شمال ، فیلم (رگ خواب) به کارگردانی حمید نعمت الله از فیلمسازان موفق ایران که به ویژه در چند سال اخیر با آثاری همچون - اشک سرما -مورد اقبال مردم قرار گرفته داستان زنی است که از همسرش جدا شده و از آنجا که روحیات خاص و خودپرسشگرش موافق سربارشدن نیست  در صدد یافتن شغلی است که بتواند زندگی معمولی و غیر تجمل گرایش را سپری کند.آشنایی اش با یک مرد در یک فست فود موجب می شود تا مسیر زندگی اش از تکرار و پژمردگی و خودخوری که در آن به قول خودش اثری از شادی پایدار نیست تغییر کند.مرد را اما سودایی دیگر در سر است .سودایی که تمام مردان خوشگذران در مواجهه با زنان ساده و عاشق پیشه در سر می پرورانند.یکی از نشانه های توانمندی و قوام فیلمنامه رگ خواب نیز همین تضاد معنایی و ماهوی شخصیت مرد فیلم است که در نیمه ای کاملا مطلوب و قابل اعتماد و در نیمه ای دیگر منفور و مشمئز کننده است.

در این میان - زن - در حال طی پروسه ای فلسفه گونه است که با نقد از درون توسط خود در لباس راوی آغاز می شود و با رسیدن مرد دچار یک تحول عاطفی شدید می گردد و عاشقی در اوج را تجربه می کند و در بخش سوم رویداد و پس از درک حقیقت موجودیت مرد خیانتکار تا مرز فروپاشی کامل جسمی و روحی پیش می رود و شاید اگر نبود تهوع ناشی از بارداری در لحظات پایانی فیلم و نیز وا رفتن زن در خیابان ،نمی توانستیم آرامش نهایی اش را حین پرستاری و پیراستن پدر باور کنیم.
فیلمنامه و فیلم هر دو لایه های محکمی در متن و محتوا و شالوده ی سکانس ها دارند و در سکانس هایی همچون رقص عاشقانه زن حین دزدکی گوش دادن هایش در کلاس موسیقی،افشاگری طبیعت گرایانه ی زن در فست فود با نشان دادن برگه آزمایش تست بارداری و نیز سکانس پریشان حالی و فرورفتگی زن در سرمای سخت خیابان و موارد دیگر کاملا عالی از آب در آمده اند.
ساختمان محل سکونت موقت زن که توسط مرد خائن تهیه شده نیز انگار به یکی از ارکان اصلی فیلم مبدل شده است به نحوی که فیلمساز هر بار و در فواصل مختلف چهره هایی متفاوت از آن به مخاطب نشان می دهد به نحوی که گاه بالا رفتن آدم ها از آن علیرغم زیاد بودن پله ها خاطره انگیز و جذاب است و گاه و در برهه های حساس سردی روابط و خیانت و حین پایین آمدن زن در برف و سرما را تشدید می کند.
نعمت الله در این فیلم نیز پایان بندی خوبی ارائه می کند.فیلم در پایانی باز رها نمی شود و علیرغم طول فاصله ی غم انگیزش پایانی امید بخش دارد.چیزی که امروز سینمای ایران فراموشش کرده است.

(مادری) برای رقیه توسلی به عنوان فیلمساز کار اولی می تواند اثر نسبتا خوبی تلقی شود.فیلم به مصداق سایر فیلم های چندسال اخیر حال و هوایی سرد و کسل کننده و تلخ دارد.اینجا هم صحبت از جدایی ها و خیانت ها و دوری آدم ها از روابط صمیمانه است.
اینکه چه اصراری بود که فیلم به لهجه ی یزدی باشد مهم نیست چرا که می توان فیلم را در مقیاسی بزرگتر و در زبان رایج مردم دید.به هر تقدیر داستان فیلم مادری درباره دختری است که از سوی دوست صمیمی و نیز پسری که دوستش داشت مورد خیانت قرار می گیرد و او خود خواهری دارد که از همسرش جدا شده و نقاشی می کند و نیز خاله ای دارد که خود بچه دار نشده اما این دو را چون فرزندان خود دوست دارد .

شوهر زن نقاش از آن دست مردان پاک و سالمی است که نمی داند چرا مورد نفرت همسرش قرار گرفته و به همین خاطر است که یک سال می گذرد و او طلاقش را قطعی نکرده تا دلیلی برای بازگشت زنش باشد حال آن که زن چون فهمیده که سرطان دارد دست دخترش را گرفته و اصرار به جدایی دارد .همسر او از جمله مردان آرمانی در جوامع است که تنها به دنبال دریافت چرایی جدایی است بلکه خود را بیش از گذشته بشناسد.به همین خاطر است که وقتی می فهمد همسرش سرطان دارد تمام دار و ندار زندگی اش را به زن می بخشد و پس از مرگ او نیز حتی حاضر نمی شود دخترش را نزد خود نگه دارد و او را به خواهر همسرش می دهد تا برایش مادری کند.
فیلمنامه هر چند معمولی است و قصه ای تکراری از تنهایی و جدایی و خیانت و کارکرد گرایی زنان در اجتماع است اما کارگردانی بویژه در سکانس های خانه قدیمی و اتاق های بزرگ و حیاط مطولش خوب از کار در آمده است.منتهی فیلم اولی بودن اثر از ابتدا تا انتها دائما خود را به مخاطب نشان می دهد.

و اما مردم عزیز در سومین روز جشنواره فیلم فجر یعنی روز شنبه 16 بهمن می توانند دو فیلم (شماره 17 سهیلا)به کارگردانی محمودغفاری و (ایتالیا ایتالیا ) به کارگردانی کاوه صباغ زاده را در چهار سئانس از ساعت 15 تا 21 در سینما سپهر ساری ببینند.

گزارش از افشین رشیدی