انعکاس شمال : استان مازندران از استان­ های استراتژیک کشور به حساب می­آید. درعین حال رقابت­های سیاسی باوجود اینکه مردم این استان چندان اهل حواشی نیستند، همواره در دوره برگزاری انتخابات شوراهای شهر و مجلس داغ است. در حاشیه نمایشگاه مطبوعات امسال، «سیدمحمد آقامیری» را دیدیم. وی از مدیران شناخته شده این استان و سال­ ها عضویت در شورای شهر ساری را در کارنامه خود داشته است و از فعالین سیاسی اعتدال­گرا به حساب می­آید. وی که درگفتگویی از احتمال قریب به یقین حضورش برای انتخابات آتی مجلس سخن گفت، در ادامه بسیاری از چالش ­های روز استان مازندران و شرایط سیاسی موجود در آستانه انتخابات را مورد بحث قرارداد که مطالعه آن خالی از لطف نیست:

قبل از اینکه وارد فضای انتخابات آتی مجلس و مسائل استان مازندران شویم، اندکی از سوابق اجرایی خود بگویید؟

بنده در دوران دفاع مقدس در جبهه­ ها به همراه بسیاری از اعضای خانواده و نزدیکان حضور داشتم و برادرم نیز در این راه به شهادت رسید. در این میان در سمت­ های اجرایی متفاوتی حاضر بودم و اکنون نیز از معاونان حج تمتع هستم. علاوه بر این در شمال کشور مدرس دانشگاه نیز هستم. در این فاصله البته لازم به­ ذکر است که سال­ ها در آموزش و پرورش حضور داشتم. ضمن اینکه در مرکز استان مازندران یعنی شهر ساری، بیش از سه دوره عضو شورای شهر بودم.

اگر بخواهیم وارد مسائل استانی و شهری بشویم که هدف اصلی شما حل آن­هاست، این را به وضوح می­بینیم که در سال­های اخیر، با وجود ثروتمند بودن مناطق شمالی کشور و از جمله استان مازندران، مشکلات عمیقی مانند تخریب وسیع محیط زیست، بیکاری، زمین­خواری و ساخت­‌وساز بی­‌رویه وجود دارد. منشاء این پارادوکس و تناقض ثروتمند بودن منطقه و داشتن مردمی آگاه و درعین حال وجود این مشکلات چیست؟

به‌نظر می­رسد اولین منشاء چنین وضعی همین دیدگاه و پیش­ فرض اولیه شماست که متاسفانه بسیاری از مسئولین کشوری نیز به آن گرفتارند. استان مازندران به هیچ عنوان ثروتمند نیست. فقر و کمبودها درمیان جنگل­های سرسبز و آبی دریای خزر پنهان شده است. رهبری در سفری که به این استان داشتند، از عبارت زیبای «فقر سبز» برای توصیف وضعیت فعلی شمال کشور استفاده کردند.ما در بحث جمع آوری زباله بسیار گرفتاریم. جمع آوری زباله عملا طبیعت استان را به نابودی کشانده است. عدم مدیریت یکپارچه سواحل دریا موجب شده برخلاف همه کشورها که سواحل برای آنان «نعمت» می­آورد، برای ما «نغمت» بیاورد. در استان مازندران دریا برای مسافران نعمت و برای ساکنان این مناطق نغمت شده است. محورهای مواصلاتی و جاده­ ها در استان توسعه پیدا‌ نکرده ­است.

جلوگیری از تعرض به منابع طبیعی از طریق ساکنان و یا زمین­خواران با یک برنامه درست، تهیه اسناد مربوط به کاربری­ های زمین (تا مسئولین بدانند که کدام زمین برای کشاورزی و کدام زمین برای اسکان است) و اجرای طرح آمایش سرزمینی و مطالعه جغرافیایی برای اجرای طرح­­ها، هنوز که هنوز است، در دستور کار مسئولین قرار نگرفته و همین عدم ممارست برای پیگیری این مسائل، کار را به اینجا رسانده­ است.البته وقتی مسئولین با این پیش فرض وارد عرصه مدیریتی می­شوند که شمال کشور ثروتمند است، طبیعی است که بطورکلی این استان را رها کنند.از زمان دولت آقای رجایی تا دولت احمدی­‌نژاد، مدام اعلام می­شد که استان مازندران و گیلان برخوردار و ثروتمند است و به همین خاطر یک تبعیض خاموش شکل گرفت. اگر به استان مازندران رسیدگی می­شد، یک مرکز تولید سرمایه در کشور محسوب ­می­شد.باید پرسید در سال چه تعداد ایرانی به ترکیه می­رود و چه ارزش افزوده­ای وارد این کشور می­کند؟ حال باید پرسید عدم مدیریت گردشگری در استان مگر جز این است که شرایطی را فراهم کرده تا از ارزش افزوده­‌ی گردشگری در ایران، تنها زباله و دودش به استان مازندران برسد؟

ما در حوزه گردشگری بجای هتل سازی که ارزش افزوده بالا دارد، با پدیده ویلاسازی بی رویه مواجهیم و در مقابل شرایط به سمتی رفته که بخاطر جفایی که در حق کشاورزی استان مازندران (از مرکبات تا چای و برنج) شده، امروز استان از نظر اقتصادی در شرایط بحرانی به سر می­برد…

ببینید، در حوزه کشاورزی، ما می­توانستیم مهمترین چالش این روزهای کشور که بحران بیکاری هست را تا حدی حل کنیم. شاید مسئله به یک پدیده جالب برگردد.سال­ها پیش مسئولین به استان مازندران لقب «استان گردشگری» دادند. ما دقیقا در همان دوره چیزی که ندیدیم گردشگری بوده است. سپس گفتند «استان صنعتی» که پس از مدتی صنایع نساجی استان به آن روز افتاد. امروز هم می­گویند «استان کشاورزی»! با توجه به سنت موجود تا چند سال آینده کشاورزی استان هم به سرنوشت صنعت و گردشگری دچار شود. می­‌بینیم که آنچه داشتیم هم از ما گرفتند .در این استان نه صنعت مدرن آمد و نه این صنعت، یک صنعت «سبز» متناسب با محیط طبیعی استان بود. از سویی تمام کارشناسان می­گویند که ایران تا کمتر از ۵۰سال آینده بحران عمیق آب خواهد داشت. اگر حداقل آب خدادادی که در کشور باشد، در آن شرایط تنها در استان­ های شمالی خواهد بود و این درحالی است که اگر به شرایط منطقه توجه نشود، این منابع نیز از دست خواهد رفت. این درحالی است که سه استان شمالی نقش ویژه در حفظ امنیت غذایی و حفظ میزان تولید غذا در کشور باید داشته باشند. همچنین در حوزه تاریخی از استانی که اولین مامن شیعیان و اولین حکومت شیعی محلی پس از امام حسن را داشتند، علویان طبرستان بودند که از آن دوره و قبل­تر، آثار تاریخی داریم که هیچ توجه‌ای به گردشگری تاریخی نیز به این استان نشده است. البته بنده با هتل سازی منطقی مشکلی ندارم، ولی خود خانه ­های سنتی مردم در این مناطق و شکل سنتی منازل بدون ویلاسازی­ های مدرن، تا حد زیادی می­تواند گردشگر جذب کند و درعین حال به منطقه آسیب نزند. بنده تعجب می­‌کنم که چرا ما در بسیاری از کشورهای جهان و حتی در استان اصفهان، گردشگری را حول محور «تور لیدرها» می­بینیم. اما در استان­های شمالی که نقش «تور لیدر» می­تواند بسیار مهم باشد و اشتغال فراوانی در حوزه گردشگری ایجاد کرده و آسیب­‌های ناشی از گردشگری را به حداقل برساند، از ایجاد تورها غافل هستیم.

به سراغ مسائل مجلس می­رویم. بسیاری از کارشناسان در مورد انتخابات امسال معتقدند که با توجه به شرایط موجود، احتمالا مجلس در دست اصولگرایان معتدل قراربگیرد. از طرفی به خاطر امیدی که نسبت به باز شدن شرایط در بسیاری از افراد ایجاد شده است، به نظر می­رسد که تعداد زیادی از افراد (بیش از دوره­های قبل) ثبت نام کنند. تحلیل شما از وضعیت فعلی چیست؟

در کلانشهرها معمولا شرایط کار انتخابات خیلی جناحی هست و بطور عمده، لیست­‌ها پیروز می­شوند. این نگاه در شهرهای کوچک­تر کمتر دیده نمی­شود و مردم بیش از هرچیز سراغ شخصیت­‌های شناخته شده و عملگرا می­روند و مسائل جناحی، کمتر روی تصمیمات آنان سایه می­‌افکند. بطور نسبی می­‌توان گفت که نگاه­‌های سیاسی در انتخاب نماینده مجلس در استان­‌های دیگر و شهرهای کوچک­تر، تنها ۱۰تا۲۰درصد آراء را جابه­‌جا می­‌کند.

جایگاه جناحی و اجرایی شما در این شرایط در چه دسته بندی سیاسی و فکری قرار دارد؟

اگر واقعیت قصه را بخواهید، بنده بطور مستقل و فارغ از تعهد به احزاب به انتخابات مجلس فکر می­کنم و درعین حال تفکر خود را عمل‌گرایانه می­دانم. ولی از نظر طرز فکر سیاسی بیشتر به اعتدال گرایان نزدیک هستم. مردم از تندروهای جناحین مختلف سیاسی خسته شدند. البته این مخالفت با چپ و راست معنی نمی­ دهد. اختلاف بین جناحین عمده کشور، اتفاقا به‌­نظر بنده سازنده و ضامن نشاط سیاسی است. اما مردم ما دیگر دنبال حواشی نیستند و مساله اصلی برای ایشان، حل مشکلات روزمره است.

با این حساب اکثریت مجلس را نزدیک به چه جریانی می­بینید؟

بنده هیچ شکی ندارم که اکثریت مجلس امسال را اعتدالگرایان در دست خواهند داشت. بلاشک چنین اتفاقی خواهد افتاد. مردم مجالس جناحی گذشته را دیدند. در همین موضوع مهمی که طی ۳۶سال اخیر برجسته است، یعنی توافق هسته­‌ای، مردم به وضوح دیدند که نزدیک ۶۰نماینده اصلا در جلسه رای گیری شرکت نکردند و به دنبال حواشی و کارهای شخصی خودشان بودند. لذا این بعید نیست که مردم با این وضعیت بطورکلی تکلیف خود را با این وضعیت مجلس روشن کنند. نکته اینجاست که بسیاری از دوستان مدعی تکلیف گرایی بودند. اما به هرحال صرف­‌نظر از اینکه این اتفاق درمورد تصویب برجام رخ می­داد یا نه، به­‌نظرم اعتدالگرایان مستقل در دهمین انتخابات مجلس دست بالا را خواهند داشت.

منبع: سایت نظر