انعکاس شمال:ماه رمضان که از گرد راه می رسد عطر خوش بندگی و معنویت فضای عمومی جامعه را می آکند. اما حیف که همیشه (و در سالیان اخیر بیشتر) عده ای هستند که با روزه خواری در ملا عام و انظار دیگران، خواسته یا ناخواسته حرمت و قداست این حریم معنوی را می شکنند ؛ امر به معروف و نهی از منکر وظیفه اخلاقی، فردی و شرعی همه ماست و ما نمی توانیم نسبت به کارهای حرام به ویژه تظاهر به روزه خواری برخی بی تفاوت باشیم. وظیفه دستگاههای مربوطه این است که با مظاهر گناه و معصیت در جامعه برخورد کند؛ اکتفا به دادن بیانیه و اطلاعیه کافی نیست تظاهر به روزه خواری و سکوت در مقابل آن برای جامعه شیعی و ولایی ما قابل توجیه نبوده و مردم و مسئولان به ویژه نیروی انتظامی در صورت قصور در برخورد با این پدیده باید جوابگو باشند. فراموش نکنیم در نظام اسلامی، حکومت فقط مسئول بهداشت و نان مردم و رسیدگی به ظواهر زندگی آنان نیست بلکه وظیفه توجه به زندگی معنوی آنان را نیز عهده دار است . بد نیست توجهتان را به ماده 638 قانون مجازات اسلامی جلب کنم که می گوید هر کس علناً در انظار عمومی و معابر تظاهر به عمل حرامی نماید علاوه بر کیفر عمل به حبس از ده روز تا دو ماه یا تا 74ضربه شلاق محکوم می گردد.

بنده در روز اول ماه مبارک رمضان با مراجه به معابر عمومی شهر و بازار و اماکن عمومی ، ناهنجاری اجتماعی روزه خواری علنی را در حین ناباوری مشاهده کردم ، به طوریکه این اقدام سوء نوعی توهین به این ماه پرفضیلت محسوب می شود ؛ یکی از مهمترین عوامل روزه خواری علنی را باید در نبود مکانی مشخص عنوان کرد که برخی افراد به دلایل مختلف قادر به انجام این فریضه نیستند ، در آن مکان به مشکل خویش رسیدگی کنند . متأسفانه در شهرستان ساری تنها چند باب رستوران مجوز فعالیت برای سرویس دهی به مردم را در ساعات بین اذان صبح تا اذان مغرب را دارند و این تصمیم باعث شده تا افرادی که بیمار هستند و توانایی گرفتن روزه را ندارند و نمی توانند برای خود غذا تهیه کنند ، با معضلی به نام تأمین غذا مواجه باشند . ایکاش قدری در این موضوع کارشناسی بیشتری صورت میگرفت ؛ بنده سخت مخالف برخورد فیزیکی و یا خشن با این بحث هستم و اعتقاد بر این دارم باید کارهای فرهنگی بیشتری در این خصوص صورت بگیرد.

صاحب قلم با اقتباس از احکام قانونی خاطر نشان می کند در جامعه اسلامی کسی که عمل روزه‌خواری را انجام می‌دهد یکی از ارزش‌های مسلمانان را نادیده گرفته و عفت و اخلاق عمومی را جریحه‌دار کرده که مستوجب تعزیر است. بنابراین روزه خواری در معابر و اماكن عمومی از نظر شرعی حرام و از نظر قانونی از مصادیق جرایم مشهود و قابل تعقیب است.روزه خواری نباید به شکل یک رفتار اجتماعی جلوه کند چرا که در این صورت حقوق کثیری از شهروندان(روزه داران) نادیده گرفته می شود و این یعنی سقوط اخلاق شهروندی.

شعبان وفایی نژاد