جمعه 2 اسفند 1398-10:49 کد خبر:41151

آقای استاندار؛ از طلا گشتن پشیمان گشته ایم... مرحمت فرموده ما را مس کنید ...

م.ذبیحی


بیش از یک سال و چند ماه از حضور احمد حسین زادگان بر مسند استانداری مازندران می گذرد. مجالی که فرصت خوبی برای واکاوی عملکرد وی در ساختمان سفید استانداری است. برای ارزیابی عملکرد احمد حسین زادگان نیازی به تکاپوی زیاد بر آمار و ارقام نیست. حضور موثر وی در برخی از پروژه های اقتصادی استان از جمله منطقه آزاد تجاری و احیای کارخانه نساجی و اقدامات اجرایی اینچنینی اش واضح و مبرهن است اما آنچه که امروز قرار است در این نوشته به آن اشاره کنیم کیش و مات شدن استاندار مازندران در صحنه تحقق شعار و وعده دولت مبنی بر سهم 30 درصدی بانوان از پست های مدیریتی است. وعده ای که با هدف واسپاری مسئولیت های اجتماعی و سیاسی و مدیریتی به بانوان به منظور افزایش مشارکت موثر آنها در اداره کشور داده شد. در صحنه مدیریتی استان تنها بانوی مدیرکل استان در دستگاه های اجرایی، در زمان مسئولیت حسین زادگان منصوب نشد و بدون تردید نمی توان عملکرد ممتاز وی را در کارنامه حسین زادگان منظور کرد. اما مدیران بانویی که حسین زادگان در عمارت سفید استانداری بر مسند نشاند و با آنها از 2 به 5 درصد پست های مدیریتی رسید ما را از طلا گشتن پشیمان کرده است.
هر چند مدیرکل بانوان و خانواده استانداری در زمان استاندار بودن حسین زادگان منصوب نشد اما در زمانی حکمش را از دکتر اسلامی گرفت که وی به عنوان معاون سیاسی و امنیتی استان نقش موثری بر انتصابات داشت. از عملکرد وی همین بس که به جز افتتاح چند پروژه که در زمان مریم جمشیدی کلید خورد هیچ اتفاق متفاوتی را شاهد نبودیم. برگزاری بازارچه ها و نمایشگاه ها و حتی ویژه برنامه های هفته زن استان نه تنها سیر صعودی نداشته و با ابتکار عمل مواجه نبوده بلکه به نوعی کسالت تبدیل شد. برخی بر این عقیده اند که اگر وی به جای حمایت از بانوان برای تصدی پست های مدیریتی تنها سکوت می کرد، اکنون وضعیت آمارها در حوزه مدیریت بانوان در استان رشد بیشتری داشت. شعارهایی که از زبان وی از ابتدای انتصابش تا به امروز جاری شد در حد تیتر یک روزنامه ها و سایت ها باقی ماند و هیچ اقدام اجرایی برای تدوین سندهای رنگارنگ وی دیده نمی شود. اسامی و لغات پر طمطراقی که او از دانشگاهی که عمر خدمتی اش را در مرخصی های آموزشی در آن سر کرد در این مرحله به کمکش آمدند تا از او مدیری جهادی بسازند اما دیگر این شعارها و کلمات نیز بارشان را از دست داده اند.
گزینه بعدی مدیریتی حسین زادگان، مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی بود. دفتری که باید جولانگاه حمایت از کودکان کار می شد، دفتری که باید دست تکدی گری را قطع می کرد، در حوزه سلامت قدم بر می داشت و طرح های دریا را ساماندهی می کرد و نقش موثر در افزایش مشارکت های اجتماعی داشت روال سابق این دفتر را در پیش گرفت و بودجه های کلان این دفتر که باید در جهت حمایت از سمن ها و طرح های اجتماعی به کار گرفته می شد به افراد خاص با سابقه های سیاسی معلوم داده شد.
اینک نیز آخرین انتصاب حسین زادگان در سمت معاون استاندار کلید خورد. انتصابی که خود این خبر هم انگشت حیرت به دهان گزیده شدن دارد. 
مرور سابقه معاون جدید حسین زادگان به کمتر از چند ثانیه و حتی چند سطر هم نمی رسد. امور منابع انسانی مهمترین بدنه کارشناسی استان در دستان بانویی قرار گرفت که تمامی سایت های جستجو را باید شخم بزنی تا خبری از اقدامات و سابقه عملکردش بخوانی. انتصابی که باید حسین زادگان را برای شجاعت در معرفی اش ستود!!!!!. انتصابی که نشان داد روند انتصاب بانوان به سمت های مدیریتی نه روند صعودی بلکه نزولی دارد و پای گروه های تندرو سیاسی را به ساختمان سفید استانداری باز کرد و روح اعتدال دولت را زیر سوال برد. مدیران بانویی که آنقدر از پشتوانه های سیاسی و معنوی بی بهره اند که از بیم گروه های سیاسی تند به سمت هر باد ملایمی خم می شوند. اگر روند انتصابات استاندار مازندران به این صورت باشد باید با صدای رسا گفت که اقای استاندار ما از طلا گشتن پشیمان گشته ایم. مرحمت فرموده ما را مس کنید ...